حرف هایی از جنس آرزو...Letters made ​​of dreams

همیشه برایم سوال است :اگر قرار بود روزی او را نبینم ، چرا خدا خواست که دوستش داشته باشم ؟

برای او که در خواب است...

 زیبای مهربانم

بیا رها باشیم
فارغ از دلبستگی ها
رکاب بزنیم
بیا در حصار قاب این دنیا
پنجره ایی بسازیم رو به خانه ی خدا
بیا برسیم به انتهای زمان
آنجا که آرزوهایمان بادبادک وار به اوج می رسد
فالگیر خودش گفت
آخر دنیا به هم می رسیم !

   + از طرف کاشف... ; ۱:۱٥ ‎ب.ظ ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

بیا رنگی تر باشیم...

در و دیوار دنیا رنگیه خدا دنیا رو با عشق رنگ کرده پس همه ی رنگ هاش رنگ عشقه ، این رنگ همیشه تازه اس و هیچ وقت خشک نمیشه . از هر طرف که رد بشی لباست به گوشه ایی از اون می گیره و رنگی میشه ، اما کاش ما آدما اینقدر محتاط نبودیم و به خودمون اجازه می دادیم که باشادی راه بریم و بی پروا لباسمون رنگی بشه . میگن خدا کسی رو بیشتر دوست داره که لباسش رنگی تره . بیا رنگی تر باشیم ....

   + از طرف کاشف... ; ۱:٠۸ ‎ب.ظ ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

آه ای پروانه ی کوچک درونم رویایت چیست وقت بال زدن..

با تمام خستگی و بعد از گذراندن ساعت ها تو راه بازگشت به خونه با خودم گفتم چقدر خوبه که یه اتفاق جدید بیفته وقتی به خونه رسیدم . در خونه رو که باز کردم با کفشهای یه غریبه روبرو شدم خوشحال شدم که شاید یه مهمون پر انرژی امشب مهمون ماست و منو از این حال و هوا در می آره اما درو که باز کردم فقط تونستم بگم سلام و به اتاقم برم. مهمونمون کسی بود که توانایی داره بیست و چهار ساعتو نق بزنه و شکایت کنه ،کسی که خودشو بدون نقض می بینه و مدام داره شکایت می کنه هر چیزی غیر از خودش ،خدارو شکرکردم که سالی چند بار چشمامون به دیدنشون روشن نمیشه ،الان که دارم این پست رو می نویسم به ادم هایی فکر می کنم که دائما دارن نق می زنن که شوهرم این جوری ، خانومم اونجوری ، شرایط جامعه بده این گرونو اون گرونه ، مادر شوهر و کاکتوس فرقی زیادی با هم ندارن، سبزیش خوب نبود ، هوا بد بود ، بچه ام باز سرما خورده بود ، از صبح تا شب دارم جون می کنم ، ماهواره پازیت داره ، بارون نیست که تگرگه همه چی رو خراب کرد ، بیمارستان ها خیلی بده آدم سالم میره تو مریض می آد بیرون خدا رحم کنه که دکتر با زنش دعوا نکرده باشه وگرنه یه قیچی چیزی تو شکمت جا می ذاره ، این ساعت ها رو چرا همش جلو عقب می کنن مگه بیکارن ، پسربزرگ ترم یه دختری رو می خواست کلی باهاش صحبت کردم و خدا رو شکر بلا ازمون دور شد ،مگه تو این سن آدم باید عاشق بشه ؟ بدبخت میشد بهتر که نذاشتم خودمون ازدواج کردیم کجا رو گرفتیم .... خدای من چرا بعضی از بنده هات اینجورن ؟ چطور می تونن این همه قشنگی رو نبینن حتی میشه از نگاه کردن به آدم های توی خیابون و محبت هاشون به همدیگه انرژی گرفت ، چطور میشه همه چیزو نادیده گرفت و با این حرف ها آدم چطوری می تونه بگه منم بنده توام؟ تویی که این همه قشنگی و کارای بزرگم در مقابل نگاهت کوچیکه چه برسه به این حرف ها . مهمون امروزمون یه نمونه از هزاران آدمی بود که همین نزدیکی ها دارن زندگی می کنن و شاید خودمونم جزء یکی از همونا باشیم که اگه اینجوری باشه واقعا باید برای خودمون متاسف بشیم . بعضی ها اعتقاد دارن که بعضی نژادها خوبند یا سری بد این جور آدم ها هم عجیب و غریبن خیلی دلم می خواست به این جور آدما بگم که آب و هوا روی انسان بودن آدم ها تاثیری نداره ، به قول شازده کوچولو ما آدم بزرگا راستی راستی عجیبیم .

   + از طرف کاشف... ; ۱:٠٠ ‎ب.ظ ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

چترهای باز و بسته ...

 آدم ها وقتی بارون می آد واکنش های مختلفی نشون می دن دقیق شدن تو واکنش های ادما تو این وقت ها خیلی جالبه به نظر من . از محل کارم که اومدیم بیرون آسمون رعد و برقی زد نگاهم به روبرو بود یه دفعه دیدم بدون اینکه بارون بیاد 3 تا چتر باز شد سرمو بالا گرفتم و چشمامو بستم چه هوای خاصی بود باد به مردمک چشمام می خورد و خنک می شد. آسمون رعد و برق بعدیشو زد و نم نم بارونشو شروع کرد دیدم بچه ها تند تند راه می رن که پناه ببرن به جاهای امن سرمو بالا گرفتم و دوباره به آسمون نگاه کردم قطره های بارون به صورتم می خورد. وای خدا انگار آسمون عاشق شده بود چه بارونی می اومد دوستم شلوار دم پا گشادشو کشیده بود بالاتر که خیس نشه اون یکی تو بارون آینه تو دستش بود آینه ش خیس خیس بود ولی اون با مهارتی که داشت خودشو داشت نگاه می کرد . پسرها با یکی از مسئولین فوتبال بازی می کردن و اهمیتی به بارون نمی دادن ، بعضی از چترها دو نفری شده بود بعضی ها دستشونو تو جیبشون کرده بودن و تنهایی زیر بارون می رفتن بدون هیچ حرفی و هیچ همراهی ، بعضی ها جیغ و داد میکردن و دنبال پناهگاهی بودن ، 2 نفرو دیدم که ذرت مکزیکی می خوردن و می خندیدن ، بعضی ها سرشونو برده بودن توی چترهاشون انگار اونجا یه پناهگاه بود برای تنهایی هاشون ،دیدم یکی که تو شرشر بارون چتر داشت چترشو بست و قدم هاش آروم تر شده بود با خودم گفتم شاید یاد یه خاطره بارونی خوب افتاده که چترشو بست ،دوستم غمگین بود یاد خاطرات چند سال دوستی و خاطرات خوبش افتاده بود و می گفت یعنی اونم ممکنه زیر بارون یاده من بیفته ؟ بعضی ها دنبال دوست یابی بودن زیر بارون انگار ورژن جدید تریه و شاید یه تنوعی باشه ، یه نفر سیگار می کشید اونم با احساس تمام شاید بوی سیگار و خاک بارون خورده دیگه آخر دنیا باشه ، یه دختری سوار سانتافش شد و رفت یه دختری نگاهش زیر بارون یخ زده بود و هیچی نمی گفت اما وصف حال من مثل همه روزهای بارانی لبخندی بود که به لب هام نشسته بود و نگاهی به دورها که بیایی ....

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:٤٢ ‎ب.ظ ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

همه در خوابند، پسرک رکاب بزن...

شاید قسمتی از قشنگ ترین خاطرات زندگیم با دوچرخه آبی متالیکم رقم خورده ، صبح های زود ی که مه پایین بود و خیابان های خلوت و آروم شهر رو تو آغوشش می گرفت ، آدم هایی که زیر پتو در خواب ناز بودند خبر از کاشفی با آرزوهای کوچک و بزرگی که رکاب می زد نداشتند . گاهی می خندیدم گاهی اشک می ریختم کسی چه می دونست اشک هامو باد با خودش می برد کسی چه می دونست خنده هام تو مه محو می شد کسی چه می دونست . همه در خواب بودند کسی از پسرک خبر نداشت ، نفس هام به شماره می افتاد ولی همچنان رکاب می زدم رکاب زدنم برایم خیلی معنا داشت این که هر چیزی که بخوای تو هر مکانی که باشی فقط کافیه که بخوای و براش تلاش کنی همین . در حال عبور خونه های سفید و سیاهی که در خواب بودند رو نگاه می کردم به آدم ها و لحظه هاشون فکر می کردم آرزو می کردم که خوشبخت کنار هم باشند ، حس گرم خانواده و شادی و آرامش کنارشون بهترین هدیه خداست . بعضی روزها بارون می اومد و من همچنان می رفتم لباسهام کم کم از نم بارون سنگین میشد و زمین خیس رکاب زدن رو سخت تراز قبل می کرد ولی به همون اندازه هم هیجان انگیز تر میشد .دوچرخه آبی متالیکم شریک تمام روزهایی بود که عاشق شده بودم شاد شاد بودم و دزدکی می خندیم دوچرخم شریک همه لحظه هایی بود که تو کنارم نبودی و من تنها رکاب می زدم . دلم براش تنگ شده احساس می کنم باید با هم باشیم ساکت و بی صدا . پسرک دیگه بزرگ شده با آرزوهای جدید و دنیای جدید ولی باید بره سراغ شریک دلتنگیها و شادی هاش برای یادآوری خیلی چیزها . در انباری رو باز می کنم دوچرخم لبخند میزنه نگاش می کنم منم لبخند می زنم و می گم سلام . باید دوباره رکاب بزنم ....

 

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:٢٦ ‎ب.ظ ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

تنها دستهای تو می تواند...

خدای خوب من چقدر خوبه که تو خدای خوبه ما هستی و می مونی ، من شرمنده توام که هر وقت خودم می خواستم پیشت اومدم عین همه کارهای دیگه ما ادم ها اینم از روی خودخواهی زیادمونه که هر فقط احساس می کنیم باید کسی باشه تا حرفامونو بزنیم سراغت می اییم . وقتی تو خیابون راه میرم به آدم ها نگاه می کنم آدم های عجولی که تند تند راه می رن یا اونایی که دستشون تو جیبشونو و به زمین نگاه می کنن با خودم میگم همه ی این ادم ها یه قسمت های مشترکی تو وجودشون هست یه شادی ها و غم های مشترک حتی یه خاطرات مشترک مثلا اینکه همشون یه حس مبهمی از کودکی و تولد دارن همشون حتما یه آدم هایی رو دوست دارن و حتما تو هر سنی که هستند عشقو درک کردن اینه که نشون میده تو واقعا خدای خوبه همه ماهستی حتی اگه لج بازی کنیم و از خیلی چیزا فرار کنیم حتی اگه با خودمون و گاهی با تو قهر کنیم بازم تو همین طور مهربونی . اگه تو نبودی نمی دونستم خیلی وقت ها تو بیراهه های زندگی باید چطور خیلی چیزا رو تحمل کنم ،یا وقتی شادم و دزدکی می خندم فقط تویی که درکم می کنی و مطمئنم که از خوشحالی من خوشحالی ، یه روزایی شک داشتم به عدالتت می گن شک کردن شروع یه باوره و خوش حالم که این تجربه ها رو داشتم و حالا به اینجا رسیدم که از ته دل عاشقت باشم امروز تو این خیابون های گرم با هر قدمی که برمی داشتم احساس می کردم که زندگیم دقیقا همین طوری باید پیش می رفت تا بفهمم که چقدر دوستت دارم با همه تلخی ها و تنهایی ها با همه شادی ها و پیروزی هاش . امروز این منم کاشفی که ساکت و شادتر از قبل شده و به سرنوشتی که برام رقم زدی ایمان داره و دلش می خواد به همه چی اعتماد کنه چون توبراش خواستی که تو این مسیر باشه مگه نه اینکه تو بیشتر از همه ما رو دوست داری مگه نه اینکه عاشق بنده هات هستی پس هر چیزی که برامون بخوای بهترینه. مرا از نو بر روز تازه ای رسم کن که تنها دستهای تو می تواند !

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

در شب چشم هایت گم می شوم آخر شمعی روشن کن...

بعضی ها به من میگن که خیلی بده که تو شرایطی که جامعه خیلی اوضاع ناراحت کننده ایی داره و خیلی ها ناراحتن از شادی بنویسم ولی من استدلال خودمو دارم و میگم شاید اگه حتی یک نفرم از خوندن نوشته های من یه لحظه حس خوبی پیدا کنه من به چیزی که می خواستم رسیدم منم مثل همه به خاطر این اوضاع خیلی ناراحتم ولی اونا هم همینو می خوان مگه نه؟ که ما هیچ وقت شاد نباشیم و دلم می خواد که نذاریم به آرزوشون برسن اینم یه جور مبارزه ست . زندگی من این روزها طعم لذیذ بستنی بود و شادی و از ته دل خندیدن . زندگی من این روزها پر از لخظه هایی شده که می دونم که هیچ چیزی توی دنیا اینقدر زیبا نیست برای خودم باورش یه کم سخته ولی از همه چیز این روزها لذت می برم در حالی که وقت کمی دارم و خیلی کارهای نیمه تمام دارم که باید انجامشون بدم و دو هفته بیشتر باقی نمونده ولی همه چیز خوبه دارم به یه جایی می رم ، طولانی نیست ولی برای همه چیز ذوق دارم . شاید قبل از نوشتن این پستم چهل پست توی ذهنم نوشتم و پاک کردم دیگه داره باورم میشه بعضی چیزها توی این دنیا نوشتنی نیست . امسال تابستونی متفاوتی داشتم که برایم طعمی شیرین تر از شیرینی داشت و طعم خنده ، قدم زدن تو کوچه ها و نگاه کردن به ماه و ستاره ایی که آروم تو آسمون کنار هم بودند و دلربایی می کردن ، از خدا برای تمام این روزها ممنونم و شاید مدت کوتاهی بخوام که با این تجربه ها تنها باشم شاید همه ی ما آدم ها بعضی وقت ها خودخواه میشیم و دوست داریم که وقتمون فقط برای خودمون باشه این قسمت از زندگی منم جزء وقت هایی شده که خودخواه شدم !

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:٠٤ ‎ب.ظ ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

تاپ زنجیری...

سوار یه تاپ زنجیری ام جلو میره عقب می آد آدم ها و منظره روبروم بالا و پایین میشن . پاهامو بعضی وقت ها با قدرت حرکت میدم که سرعتم بیشتر بشه اونقدر که هیچی نبینم ولی بعضی وقتا سرمو به زنجیره تاپ می چسبونم و چشمامو می بندم تا آرو تر حرکت کنه به چیزهای خوب فکر می کنم. باد خنکی به مردمک چشمام می خوره و یخ می کنه چشمامو می بندم هنوز سرم به زنجیر تاپه چشم که باز می کنم روبروم یه صورت مهربونه . اگه این منظره تا همیشه هست می خوام همین طوری روی این تاپ زنجیری بمونم حتی اگه مردمک چشمام یخ کنه ...

   + از طرف کاشف... ; ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

http://3ekte.persianblog.ir/

وبلاگم رو هوا بود یه مدت. امیدوارم الان درست شده باشه. حالا نه که حرف خاصی داشته باشم. منتهی آدم احساس خناق می‌کنه....

   + از طرف کاشف... ; ۱۱:٤۸ ‎ق.ظ ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

دلم یک جوری خالی شد...

دلم می سوزد که دیگر دوست صمیمی ام نیست. یعنی دوستم هست اما دیگر با هم حرف نمی زنیم. من غر نمی زنم از زندگی ام. او هم چیزی نمی گوید. دلم می خواهد تقصیرها را بندازم گردن او. وقتی ازم حالم را پرسید و گفتم که خوب نیستم و گفت که تو هم که حالت هیچ وقت خوب نیست. دلم یک جوری خالی شد. خب ادم که به دوستش الکی نمی گوید حالش خوب است وقتی که نیست. فقط الان دلم میسوزد که دیگر دوست صمیمی ام نیست. بروم این ها را بهش بگویم؟...

   + از طرف کاشف... ; ۱۱:۳٤ ‎ق.ظ ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

حس خوبی نیست. این دل یک باغ بزرگ است که یک سرش آنهایند و یک سرش من...

حسم را کاش می توانستم تشریح کنم. اگر بگویم که منتظر دیدنش نیستم یا دلم نمی خواد وقتی که میبینمش خوب به نظر برسم یا اینکه دلم می خواهد ببینمش یا هر چیزی از این دسته دروغ گفته ام. اما وقتی باهم هستیم هستم هم هیچ میلی برای نزدیک تر شدن نیست، اما وجودش پر می کند مرا. احتیاجی به معاشرت با دیگران هم ندارم. این دیگر آن بخش خودداری نیست. اگر الان بیاید اینجا و به کاشف سلام کند و بعد هم بگوید که باید برگردم نمی گویم که شب بمان. اگر بماند خوشحال میشوم اما اگر برود هم ناراحت نمی شوم. نمی دانم در کدام مرحله هستم و این مرحله چه اسمی دارد. نمی دانم ما میتوانیم هیچ وقت دوست شویم یا نه. اصلا من نمی دانم عشاق سابق می توانند دوست شوند یا نه.

   + از طرف کاشف... ; ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

یک وقت‌هایی دلم برای کاشف تنگ می‌شود...

هیج چیزی فعلا در زندگی ام آنقدر پررنگ نیست که ازشان بنویسم. یعنی عشق هست و زندگی هست. اما به طور روزمره پر رنگ اند. من می توانم تمام روز از عشق بگویم. از اسفناج ها که دیوانه ام کرده اند که چرا در نمی ایند یا حتی عکس از کارهای تازه نجاری بگذارم. اما اینها دیوانگی نیستند. اینها جریانات خوب هر روزند. دلم دیوانگی میخواد که بشوراند دلم را و دستم را . جریانات خوبی که هجوم افسردگی را متوقف نمی کنند.​ دایره معاشرینم محدود شده به سه یا چهار نفر. اگر بخواهم خیلی گسترده اش کنم میشود نه نفر. اینها کسانی هستتند که اگر قرار باشد لوبیا پلو درست کنم دعوتشان میکنم. از یک جایی تصمیم گرفتم دوست تازه نسازم. تصمیم گرفتم حوصله آدمها را نداشته باشم. ....کنسرت خصوصی داشت. بلیط مخصوص داشتم. نرفتم. فکر کردم چطور میتوانم با صد نفر آدم آشنا رو به رو شوم. ته دلم یک چیزی هست که میترسد از بقیه. به خودم میگویم لابد چون لاغر شده ام خجالت میکشم. اما این نیست. آدم بالاخره یک لباسی میپوشد که شکم را بپوشاند. لبخند الکی هم نیست. وقتی حرف دلم را به ادمها میزنم فکر میکنند شوخی میکنم. جدی جدی بارها شده که یک سوالی پرسیدند و جواب دادم و بعد فکر کردند که چقدر «فانی» دلم میخواست بگویم که فانی جد و آبادتان است. من دارم راستش را به شما می گویم. بسکه آدمها تعارف میکنند اگر ادم تعارف نکند و حرف دلش را بزند انگار از یک سیاره دیگر آمده است. غر و غر و غر ….

   + از طرف کاشف... ; ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

همه در سفریم...

همیشه بین نوشته های سهراب حال وهوایی است که انگار همه ما تجربه اش کردیم.

در دبستان از شاگردان خوب بودم، اما مدرسه را دوست نداشتم. خودم را به دل درد می زدم تا به مدرسه نروم...اگر یک روز طلوع و غروب آفتاب را نمی دیدم ، گناهکار بودم...از بچگی حسرت پرواز داشتم؛ پرنده تنها وجودی است که مرا حسود می کند...ولی آرزوی پریدن ولم نکرد. هر وقت روی بلندی می ایستادم، نبض من در سمت پرندگی می زد... من همیشه همین بوده ام با وزش خود رفته ام. نهاد ما از رفتار ما می ترواد، از نگاه ما، از صدای ما و درنگ ما. ... هرگز باغ وحش ندیده ام و هیچ گاه خوش نداشته ام. ...باید در فرو بست و به تماشا نشست. به این آفتاب نگر. خود را در آبی آسمان گم کن. ....همیشه رابطه ی من با حوالی خودم نازک بوده است... طراوت محیط فکر را تازه نگه میداشت...آدم ها وقتی برای من وجود دارند که از پله ی خاصی از شعور بالاتر رفته باشند. ...دنبال خوب نمی گردم. آدم خوب یعنی آدم باشعور و آگاه. ...باید کتاب های سنگین خواند تا همسنگ پیدا نکرد!من سنگ ها را دوست دارم. می خواستم همه ی گیاهان را ببویم در درخت ها فرو روم و سنگ ها را درخود بغلطانم.باید زندگی را مشاهده کرد.نشستن و برای دل خود کار کردن بیشتر مورد پسند من است. ...من که با هیچ پر می شوم. خاک انباشته از زیبایی است. دیگر چشم های من جا ندارد، چشم های ما کوچک نیست، زیبایی کرانه ندارد. ...نپرسیم. سرمشق خودت باش. با چشمان خود ببین.با یافته های خود زندگی کن . در خود فرو شو تا به دیگران نزدیک شوی. پیک خود باش. پیام خودت را بازگوی. ...در دنیایی که تماشای گل عقب ماندگی به حساب آید به دنبال چه هستیم. این روزها تماشای سیب رسم کهنه ای شده ست.

هنوز در سفرم
سهراب سپهری

   + از طرف کاشف... ; ۱:٠٢ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

تنهایی تلخ‌ترین بلای بودن نیست...

آن‌سوی پنجره

باید باور کنیم
تنهایی
تلخ‌ترین بلای بودن نیست،
چیزهای بدتری هم هست،
روزهای خسته‌ای
که در خلوت خانه پیر می‌شوی...
و سال‌هایی
که ثانیه به ثانیه از سر گذشته است.
تازه
تازه پی می‌بریم
که تنهایی
تلخ‌ترین بلای بودن نیست،
چیزهای بدتری هم هست:
دیر آمدن!
دیرآمدن!»

   + از طرف کاشف... ; ۱:٠۱ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

باید بروم ... صدایم می کند...

عجیب بود همیشه شنیدن داستان آدم هایی که با مرگ دست و پنجه نرم می کردند روزها به سختی با طبیعت روبرو می شدند و شب ها در شرایط سخت می خوابیدند ، آدم هایی که پس از روزها به ارتفاع خیلی بلندی می رسیدند بعد پرچمی در زمین نصب می کردند و عکسی به یادگار می گرفتند و ...
اما همیشه دیدن عکس هایشان یک چیزرا به ذهنم می آورد که که این آدم ها چقدر شبیه هم هستند ! حتی عکس ها، حتی نقطه ایی که مرکز توجه شان بود در عکس و حتی حالت صورتشان خیلی عجیب بود مگر این ادم ها در این مسیر چه چیزی دیده بودند؟ به چه چیزی فکر کرده بودند؟
چند روز پیش دیدمشان ادم های این چنین که نگاهشان به جای دیگری بود... وقتی گروه به دو نیمه تقسیم شد و گروه عازمان قله راه دیگری در پیش گرفتند باز هم فکر می کردم که چرا این چنین شتاب دارند مگر در ان بالا چه چیزی در انتظارشان است ؟
گروه دور میشد و من همچنان فکر می کردم.... صدای زنگوله های گله بزها و شر شر آب و گروهی که دور و دورتر میشد یکی از صحنه هایی بود که برایم همیشگی شد، میان همه این زیبایی ها چیزی که در دورنم رخ داد احساس خاصی بود که به کوه پیدا کرده بودم وقتی نم باران به صورنم می خورد و خنکی هوا گونه هایم را نوازش می داد ودر تمام این لحظه ها دلم گرمه گرم بود .
احساس قشنگی بود دور ریختن تمام تفاوت ها و یکی شدن و همکاری برای سلامت گذشتن از آب خروشان آبشار بالا دست ، احساس قسنگ تری بود وقتی که میان دلهره ها می خندیدی و صدای خنده هایت در جمع اعضای دیگر گروه محو می شد ، صدای زنگوله ها مرا یاد خاطرات کارتون های دوران کودکیم می انداخت و یاد قصه های پر از مهربانی مادربزرگ.
وقتی بعد از گذشت ساعتی به پشت سرم نگاه می کردم با خوردم می گفتم چقدر پستی پست سرمان جا مانده ، انگار عاشقش شدم عاشق سکون و غرورش ، شاید زندگی خیلی بیشتر از چیزی که ما فکرش را می کنیم کمکمان می کند که بدانیم روحمان تشنه چیست عاشقش شده بودم عاشق صدای زنگوله هایش و هوای شعر گفتن در سرم بود شاید زندگی مرا به مسیری می برد که همیشه در دل عاشقش بودم .
موقع برگشت سکوت کرده بودم بوی خاک باران خورده به سکوت دعوتم کرده بود شاید حالا کمی فهمیده بودم چرا آدم های توی عکس ها اینقدر شبیه هم بودند .
سنگی که در دستم بود در جیبم گذاشتم ،قله صدایم می کرد ........

   + از طرف کاشف... ; ۱:٠٠ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

فراتر از بودن...

در جزء جزء مراحل زندگیم به چیزهای که می دیدم شک کردم با خودم تحلیل می کردم که چیزی که چشمام می دید به راستی حقیقت بود یا نه؟ تو این راه بعضی از چیزهایی که بدون فکر درستی شون رو قبول کرده بودم ازم دور شدند اینقدر دور که دیگه هیچ رد پایی ازشون تو زندگیم نیست ، می دیدیم که ادم های اطرافم احساسات اطرافیان خودشون رو نادیده می گرفتن و رفتارهاشون و تحلیل می کردن همیشه حق با اونها بود و طرف مقابل جایی برای اثبات نداشت ، ادم های زندگی من شاید تعداشون زیاد نبود ولی کمک کردند که به باورهام نزدیک و نزدیک بشم هم آدم های خوب هم آدم های بد، گاهی دلم خیلی ترک برداشت و گاهی با خوشحالی مطمئن شدم که چیزهایی واقعا وجود داشتند و زیبا بودند .
در تمام این مسیر پر پیچ و خم که گاهی خیلی عجیب پیش رفت تنها دو چیز بود که به وجودش شک نکردم : خدا و عشق .
و حالا احساس می کنم که یک حس قوی و یک نیروی معنوی کمک می کنه با خیلی چیزها روبرو بشم شاید محتاط تر از قبل و کمی سخت تر اما همین ها برای خوشبختی های کوچکم کافیه احساس می کنم به تمنای دلم رسیدم و تنها به خدا پناه می برم و دیگر هیچ .

الهی همه شادی ها بی یاد تو غرور است و همه غم ها با یاد تو سرور (خواجه عبدالله انصاری)

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:٥٩ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

شمعی برای دلم...

امروز بعد از مدت ها از صمیم قلبم احساس خوبی داشتم خسته ،غرق روزهای تکراری بی هیچ خبر جدید با دلمشغولی های خودم سرگرم بودم که دیدن دوستی که دلهره های شب امتحان رو با هم زندگی کرده بودیم و برای هم از نگوهای زندگی گفته بودیم احساس متفاوتی بود و خبردار شدن از اتفاق خوشحال کننده زندگیش و دیدن چشمان پر از نورش و اینکه این دیدار بخشی از استرس هامو کم می کرد خیلی خوشحال کننده تر بود

همین چند روزه پیش بود که به خدا می گفتم حتما از من رنجیدی که نزدیکم احساست نمی کنم شاید هم غمی ،خطی ،خنجری به دلم خورده که ازتو دور شدم نمی دانم ولی هر چیزی که هست فراموشم کردی یا فراموشت کردم !

اما امروز خوشحال شدم دلم کمی سوخت که چقدر ساده خوaشحال میشیم چقدر کودک می مونه دلهای ما و چقدر الکی دوست داریم بزرگ باشیم ما ادم ها .

و چرا این همه زمان هست که خوشحال نیستیم امروز به این فکر می کردم که چقدر ساده خوشحال شدم تنها به خاطر باز شدن یک گره کوچک و به این فکر کردم که چقدر ممکنه فردا روزی برای آرزوی که در دل دارم خوشحال و خوشبخت باشم چقدر این خوشبختی می تونه بزرگ تر از دل من باشه !

دلم می خواهد نذر کنم اما این اولین باره که این احساس رو دارم صادقانه همیشه از نذرهای آدم های اطرافم متعجب میشدم با خودم فکر می کردم که یا ایمانشون قوی تره یا مشکلاتشون زیادتر.

اما امروز به نذر فکر کردم به چیزی که خیلی از دلم باشه و دلم خواست جایی برای از دل دعا کردن پیدا کنم که چشمای آدما تو رو و نگاهت رو حلاجی نکنن فقط تو باشی و خدا و آرزوت.

یعنی یه چنین جایی هست؟ 

دوستم امروز گفت یه جمله زیبا درباره تولد بگو ، فکر کردم .....

بنویس تولد لحظه برآورده شدن یک آرزوست
***
به چیزهای دیگری فکر کن !
سوای سواری که در رویاهایت
می آید و می نشیند
مثلا
چقدر مانده به جنگل
وقتی درخت هم نمی داند .

***

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:٥٧ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

یک شبانه....

هرچقدرهم که حالم گرفته باشه یا هر چقدرهم که خوشحال باشم فقط یه چیزهای خاصی می تونه منو به حالت عادی برگردونه یکیش مرور نوشته های قدیمی خودمه که تو نیمه شب ها برای دلم نوشتم برای خودم برای ادم های زندگیم و برای حرفهایی که به کسی نمیشد زد برای آرزوها ی نیمه شبم وقتی به آسمون نگاه می کردم از پنجره آشپزخونه و به خونه های ساکت وخسته و کوچه های پر از سکوت بی هیچ نوری نگاه می کردم و احساس ادم های توی خونه ها به شادی ها و غم هاشون به تنهایی هاشون و شاید بسیار خوشبخت بودنشون برای داشتن حس خوب داشتن یه خونه و یک همراه .
امروز به دل نوشته هام نگاه می کردم به گذر زمان و اینکه چقدر طرز فکرم تغییر کرده و به موضوع هایی که بعضی وقت ها باعث شده بود شبانه برگه بیارم و چیزی بنویسم یا تو خواب تا صبح تکرار کنم ناخواسته اون واژه ها رو و چیزهایی که دیگه برام وجود ندارن، دیگه تو درونم حسشون نمی کنم بعضی وقت ها دلتنگشون میشم همه جور تغییری هم خوب نیست دلم برای ادم هایی که یه زمانی تو نوشته هام حضور داشتند و شاید دیگه خاطراتشون خط کمرنگی تو نوشته های باشه تنگ میشه زندگی با وجود ادم های اطرافت رنگ می گیره این مرور خاطرات رو وقتی همه شهر در خوابه نازه رو دوست دارم .
کاش میشد شبانه رفت و قدم زد شاید از کوچه هایی که دوستشون داری بوی خاطره داره برات گذر می کردی شاید بازهم قلبت تند می زد برای تصمیم های مهمی که تو اون کوچه ها برای دلت گرفته بودی برای لیست کردن هدف هات و محکم قدم برداشتن هات که کاشف تو می تونی ، کاشف تو باید صبر کنی ، کاشف....
دلتنگ خاطراتم میشم گاهی و شاید این نوشته ها یه مرهمی قشنگی باشه به همه دلتنگی های شبانه و آرزوهای دور و دراز من .
اما قشنگ ترین بخش مرور خاطرات شبانه امشب من بخش هایی بود که احساسم به اونها همیشگی بوده ادم هایی که همیشه بودن و لبخندهایی که از ته دل با اونها قسمت کرده بودم مگه دل یه ادم چه تمنای بیشتری می تونه داشته باشه همین که شبی تو سکوت و خاطره ایی زیبا لبخندی از رضایت به لبات بیاره کافی نیست؟


اعتراف من از نگاه توست
که مثنوی را در آن خوانده و به باد سپرده ام

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:٥٦ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

هنوز شادم و ادامه راه همچنان برای من زیباست ....

بعضی وقت ها به هر چیزی که دست دراز می کنی تا باعث خوشحالی تو بشه چیز زیادی اطرافت نیست یا بهتر بگم ادم های زیادی کنارت نیستند آدم های زندگی ما نه اینکه آدم های خوبی نباشند مشکل اینجاست که همه خیلی مختص خودشون و زندگیشون شدند این روزها، پس به ناچار به داشته های خودت میرسی به باورهایی که روزی براش تلاش کردی و اونها رو ساختی و درمانده آدمیه که هیچ باوری نداشته باشه در این موقعیت ها .
همیشه باید یه جاهایی باشه که وقتی اونجایی احساس ناب انسان بودن داشته باشی همیشه باید باورهایی ته دلت اینقدر راسخ باشه که برای از دست ندادن اونها تلاش کنی .
این روزها باورهای من امیدهایی که هنوز کم رنگ نیستند باعث حرکت من شدند وگرنه روح من زیر بار این همه سکون حتما ترک بر می داشت .
می نویسم به امید روزهایی که خواهد آمد و لبخند می زنم برای باورهای هنوز باقی مانده ی اعماق قلبم .
هنوز شادم و ادامه راه همچنان برای من زیباست .

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:٥٥ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

حال همه ما خوب است ، باورش کنیم ؟...

از خیلی بد به خیلی خوب
این حس و حال این روزهای من بود ، وقتی از چیزی ناراحت میشم می فهمم که باید خیلی سریع خودمو از این وضعیت بیارم بیرون بعد خیلی کارای خوبی به ذهنم می آد که انجام بدم کارهایی که شاید اگه حالم خوب بود همیشه به اونا توجه نمی کردم این روزا فهمیدم که باید برم کتابای بیشتری بخونم تا خودم رو درمان کنم خیلی وقته فهمیدم کتاب هر دردی رو درمان می کنه ، اصلا هر دردی رو !
یکی دیگه اش جاهایی که وقتی میری احساس می کنی ایمانت قوی تر میشه ایمانی که بواسطه آرامش از رفتن تو اون مکانها ایجاد میشه یه جایی هست که وقتی میرم و تو حیاطش می شینم و به حوض و حجره هاش نگاه می کنم آرامش می گیرم 
بعضی آدم ها ، آدم هایی که بوی ناب می دن دوستایی که تو سالیان سال هیچ وقت به تو پشت نکردن و وقتی بعد از مدتها صداشونو میشنوی گله و شکایت نمی کنن که چقدر بی وفایی ، کجایی دختر ! خوشحال میشن و هیجان تو صداشون موج می زنه 
دیدن یه چهره ، چهره ی عشق که از دور به تو لبخند می زنه و تو می دونی تا وقتی که این لبخند هست زندگی ادامه داره .
خوندن یه اس ام اس از از یه کسی که برات خیلی عزیزه و اینکه از صدای رعد و برق و بارون شدید نگرانه که حس نکنی تنهایی 
ورزش شدید طوری که وقتی اومدی خونه هر چقدرم شیر موز بخوری و آب احساس می کنی ضعف داری اینم یکی از بهترین راه هاست .
داشتن یه خواهر که دنیاته و دیدن نگرانیش برای حال و هوای این روزهای تو .
خوندن بعضی از ایمیل های جذاب و گاهی خنده دار و گوش دادن به آهنگ های محبوبت .
.
.
.
احساس می کنی خوب شدی گاهی به همین سادگی همه چیز خوب میشود .
یه موضوع دیگه که این روزها فهمیدم اینه که بعضی وقت ها ما آدم ها متوجه بدجنسی های مان نمی شیم و وقتی می فهمیم که دست از بدجنسی برداشته باشیم. درست مثل روشن کردن چراغ است، وقتی چراغ را روشن می کنیم تازه می فهمیم اتاق چه قدر تاریک بوده . همه ی آدم ها این چیزها را می دانند ولی تظاهر به ندانستن می کنند.

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:٥٤ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

لبخندی چسبناک....

ای ی ی رویاهای شیرین من 
رویاهایم،آره همون رویاهای دورم که شیرین است عجیب ،رویاهایم با طعم خوشمزه توت سفید و عسل .
رویاهایم عجیب این روزا ته دلمو خوشحال کردند هر شب ... هر صبح .. هر لبخندی که به لبم می آد یادآور این موضوعه که ایییییی پسرک رویاهات نزدیکن .
خیلی شیرین و کشدار این روزها حال غریبی دارم ،ساعت به ساعت نیست ثانیه به ثانیه ، میان همه روزمرگی ها عجیب غیر عادی و پر انرژی شدم و این لببببخننننند چسبناک شده روی لب هام .
این هفته بارها به خدا گفتم ممنونم بارها رقصیدم و چند باری گریستم ... سبک سبک مثل وقتی که داری کوهنوردی می کنی وقتی طبیعت با تو دوسته و به هم لبخند می زنید 
همیشه وقتی احساساتم خیلی هیجان داره احساس شادی می کنم چون می فهمم که هنوز می تونم مدتها ادامه بدم ، چه لذتی داره این نزدیک شدن به رویاها ، چه لذتی داره بودن و همراه بودن، چه لذتی داره حضور و لحظه ها .
بیشتر از هر زمانی ایمان دارم که بالاخره یه روز خوب می آد .
از کوه بالا میرم احساس می کنم ماهیچه های پام منقبض شده و ریه ام منبسط از کوه بالا میرم و موهاش از کناره های روسریش رها میشن و تو باد می رقصند ، مردمک چشمم خنکی هوای بالای کوه رو حس می کنه .
زندگی زندگی ، لذت و لذت 
همین و دیگر هیچ ...

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:٥٢ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

زیاد گریه می‌کنم این روزها ...

سرعت تمرکز و تفکر من مقایسش حلزون بر ثانیه است. شاید هم کرگردن بر ثانیه. اصلا یک خستگی عمیقی نشسته روی استخوان‌هایم که هر چه هم پاکش کنی نمی‌رود. البته کو حال پاک کردن! اصلا من سال‌هاست خسته‌ام. انگار آنقدر سنگ کشیدم سنگ کشیدم که حالا دیگر یک قدم هم نمی‌توانم بردارم. بعد می‌خواهم درجا بیاستم. آنقدر بیاستم که تمام شود. آنقدر که طناب سنگ پاره‌ شود. بدی این است که اگر بیاستم نه تنها همه چی صفر می‌شود که تنها چاره‌اش همان مردن است. بعد من هی می‌کشم. البته دیگر نمی‌کشم. می‌کشم که با طناب به سنگ وصل باشم که نخورم زمین. بعد این شانه‌ها هی خسته‌تر می شود. حالا دیگر اگر هیچ چیزی را هم نکشنم، آن خستگی مانده توی استخوان‌هایم.
 

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:۱٧ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

رابطه‌ای خالی از لذت کشف کردن و کشف شدن...

ازش نمی‌پرسم که بنویسم یا نه. حالا اگر بعدا فهمید و دعوایم کرد هم که دیگر کار از کار گذشته. آدم کارش را می‌کند بعد معذرت می‌خواهد. شما جوانان این را الگوی رفتاریتان نکنید ولی کلا خیلی بهتر از از اول اجازه گرفتن جواب می‌دهد، مخصوصا اگر آدم محترمی باشد و توی رو‌دربایسی معذرت خواهی شما را قبول کند.

در فیلم جاودانه‌ی شادروان کیشلوفسکی – آبی – خانم ژولیت بینوش، نشسته بر بسترِ صبحگاهیِ نخستین معاشقه‌ی شبانه با معشوقه‌ی قدیمی‌اش، فنجان قهوه را به دست مرد می‌دهد؛ لبخندزنان، اما جدی و گستاخانه می‌گوید: «ببین؛ من هم مثل زن‌های دیگه‌ام. بوی عرق می‌دم، سرفه می‌کنم و همون سوراخ‌ها رو دارم!» و مرد را ترک‌ می‌کند. یعنی که «هی! این عشق را باور نمی‌کنم؛ چون من هم یک زن/تن ام مثل همه‌ی زن/تن‌ها و به زودی روزی می‌رسد که برای تو فرقی با دیگر زن/تن‌ها نخواهم کرد. هم‌چنان که برای شوهرِ تازه درگذشته‌ام فرقی با دیگر زن‌ها نداشتم». و البته قصه‌ی فیلم، قصه‌ی کشفِ دوباره‌ی این زن از خودش، کشفِ تازه‌ی مرد عاشق از زن و کشف هردوشان از هنرهایی است که در وجودشان داشته‌اند و خبر نداشته‌اند: هنر موسیقی، هنر زندگی، هنر عشق‌ورزی.

به گمان من رابطه، فرصتِ یک کشفِ یگانه است؛ وگرنه به هیچ نمی‌ارزد. با زن/مردی آشنا می‌شوی، او را به زندگی‌ات راه می‌دهی، همان چیزها را با او تجربه و تکرار می‌کنی که با دیگران، همان حرف‌ها و نگاه‌ها و ایده‌ها و قرارها و بی‌قراری‌ها، همان تنانگی‌ها و الخ. چیزی در او نمی‌یابی – نمی‌جویی که بیابی – که او را از دیگران متمایز کند. نه چیزی به او می‌افزایی، نه طلب می‌کنی که او چیزی به تو بیفزاید. او را چنان می‌بینی و می‌خواهی که هر کس دیگری را: همسری یا همسفری یا هم‌خوابه‌ای یا تکیه‌گاهی، برای چند صباحی. او را در هیئت زن/مردی می‌بینی که بودنش در شستن ظرف‌ها یا پرداختن قبض‌ها یا همراهی در میهمانی‌ها یا هم‌صحبتی در گپ و گعده‌ها یا پر کردن جایی خالی در رخت‌خواب خلاصه می‌شود. و خلاص.

رابطه‌ای که آدم‌هایِ پس از پایانش، همان آدم‌هایِ پیش از آغازش باشند، رابطه‌ای خالی از لذت کشف کردن و کشف شدن، رابطه‌ای که تنها تجربه‌ی تکرار و تکرارِ تجربه‌ها باشد، تکه‌ای از پازل زندگی است که به دور می‌افکنیم؛ بی آن که بازی‌اش کرده باشیم. وصله‌ای ناجور در لحافی چهل‌تکه. تکه‌ای زشت و ناهماهنگ که انگار به ناچار به زندگی‌مان کوک زده‌ایم.

آدم‌ها – ساده‌ترینِ آدم‌ها هم – شایسته‌ی کشف‌اند. و عاشق‌ها – مغرورترینِ عاشق‌ها هم – کاشفانِ فروتنِ آنان. شکیباییِ یافتنِ رگه‌هایی منحصر به فرد و تکرارناپذیر، در وجود آن کس که دوستش می‌داری: «دوست داشتن» گمانم همین باشد.
.

فکر میکنم با بزرگ شدن/ بالا رفتن سن/ تجربیات بیشتر/ لگدخوردن های بیشتر/ دیدن رد فلگ های بیشتر و مهمتر از همه جامعه ای که سعی میکنه علایق و سلایق رو در راستای تفریحات، سیاست، فرهنگ و …(به دلایل مختلف از جمله دلایل اقتصادی) نزدیک به هم نگه داشته باشه، ما ها خیلی زود حوصلمون سر میره. یا اصلا از اول نمیریم سراغ کشف. یه سری علایم هست که قبلا دیدیم ، فیس بوکش هست، عکسهاش هست، تویتر هست و باعث میشه خیلی سریع جمع بندی میکنیم و طرف رو طبقه بندی میکنیم و فرصت کشف رو (اگه چیزی برای کشف کردن باشه) از خودمون میگیریم.
یه بخشی از عاشقیت های شونزده سالگی که هیچ وقت دیگه تکرار نمیشن همین دور بودن معشوق بود. در دسترس نبودنش، بیتابی برای شناختش، برای یه بار تو کوچه دیدنش، با نامه ها باهاش یواش یواش آشنا شدن بود.
ما بزرگ ها تو اینترنت رگ و ریشه هم و در میاریم و میریم الکل میخوریم که بعد بهانه داشته باشیم که چرا حرف نزدیم و با هم خوابیدیم. (نفس این بد نیست، اما خیلی وقتا سکس صدا خفه کنه. حوصله نداشتنه، سدی هست برای شناخت، لبها و تن و دستا رو مشغول میکنه و ما میخواهیم اون گمشده رو پیدا کنیم اما خودمون هم میدونیم داریم صداشو میبندیم).

حالا من باید در خصوص این جمله‌‌های آخر یک پست بنویسم اما خب در راستای همان مشکل بالا، فعلا حال ندارم! البته افرا عقیده دارد که ویتامین دی باید بخورم و بروم ورزش کنم. عجب بساطی شده. خودم نمی‌دانم چرا اینقدر شلم.

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:۱٥ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

دلم میخواد دوباره دربیام. نو، سبز، عاشق...

در حال تجربه کردن مدلی از بی‌پولی هستم که تا به حال تجربه نکرده‌ام. یعنی نه اینکه همیشه پول داشته باشم، اما هیچ وقت اینقدر بی‌پول نبودم. رفتم یک قرص سردرد بخرم، خودم را کشتم تا ارزان‌ترینشان را پیدا کنم و بعد ببینم آیا هزاری در حسابم دارم که بخرم یا نه. (1500 داشتم). البته چشمم کور و دندم هم نرم دنبال کار بهتر نمی‌گردم و کار می‌کنم و سه روز در هفته هم فقط باغبانی می‌کنم و هرچه هم بقیه می‌گویند بیا این کارهای نجاری‌ات را بفروش من می‌گویم خسته‌ام (فعلا شعار اصلی زندگی من این است) و حال ندارم. اما در هر حال علم به چرایی این جریان، چیزی از دردش کم نمی‌کند.

تا حالا اینطور نشده بود که معاشرت نکنم چون باید حساب کنم اگر برویم فلان رستوران و فلان قدر بخوریم پولش می‌شود اینقدر و من باید حساب کنم آیا پول بنزین مهم‌تر است یا معاشرت. البته که بنزین مهم‌تر است. بعد این شده که همه‌اش می‌گویم نه قربان شما. درگیرم. حالا درگیری‌ام کجا بود. لباس و کفش که بماند. کفش! آخ کفش. خدایا من چقدر خوشبخت بودم که هر چقدر دلم می‌خواست کفش می‌خریدم (سطح دغدغه) ولی واقعا ظلم است. حالا خوب است سایز پای آدم تغییر نمی‌کند و من به تعداد سال‌های باقی‌مانده از زندگی‌ام کفش دارم که آنها را دور دنیا با خودم می‌کشم اما لامصب شلوار و بلوز چی! اضافه وزن که بی‌پولی سرش نمی‌شود. الان تعداد لباس‌هایی که اندازه‌ام می‌شوند و شکمم از تویشان نمی‌زند بیرون، به تعداد روزهای هفته هم نیست! حتی دست دومی ها هم گران شده‌اند. بعد خب معلوم است که آدم که پول نداشته باشد هر روز هات داگ افطاری می‌خورد. البته من توی یخجال لوبیا و کدو دارم. امروز رادیو می‌گفت تخم مرغ از پنج سال گذشته 300درصد گران‌تر شده. کاش این جعفر و حمیرا می‌گذاشتند من مرغ و خروس و بز بیاورم. آن وقت شیر و تخم مرغ هم نمی‌خریدم. باید نان را هم خودم بپزم. مصرف نان من بالاست (این را محیط کمرم گواهی می‌دهد). اینترنت مادر مرده هم هست. برق و آب و مرض‌های روانی و غیرروانی و بیمه کاشف (بله. باید براش بیمه می‌خریدم. چون یک شب بردمش اورژانس و پولش شد پانصد هزار تومان و یک دوستم که کاشف را خیلی دوست دارد پولش را داد، وگرنه من از گریه می‌مردم)

اینها را آدم نمی‌آید بلند نمی‌گویدِ، مخصوصا آدمی که هی میهمان می‌خواهد. بعد هم این‌ها را آدم وقتی مرضیه رفته زندان و غزه زیر بمباران هست هم نمی‌گوید. اما خب چکار کنم! بی‌پولم دیگر. اگر هفتاد هزار تومان داشتم در این مملکت می‌توانستم از صفر شروع کنم! فعلا هفتاد هزار زیر صفرم و هر ماه سیصد هزار می‌رود روی بهره‌اش. حساب کتاب نمی‌کنم. اگر بکنم خیلی ضایع می‌شود.

حالا که خسته‌ام، اما اگر خسته نبودم می‌نشستم رویا می‌بافتم که چه می‌شد یک نفر بیاید بگوید ای جوان! (منظورم خودم هستم) من روی تو سرمایه گذاری می‌کنم! بیا این پول را بگیر و نجاری کن و زندگی کن! البته انتظار خاصی هم نداشته باشد که سرمایه‌اش برگردد. ای کاش من به جای... یک ذره خمینی داشتم! خیلی زندگی بهتر می‌شد.....

   + از طرف کاشف... ; ۱٢:۱٤ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

خودم مجروح دور می‌شوم.....

فاصلهٔ قهرکرده‌ها را پر می‌کنم؛ دروغ خوشایند از این‌یکی برای آن‌یکی می‌برم، اشتباه آن‌یکی را پیش این‌یکی گردن می‌گیرم. دیوار میان دعوا می‌شوم؛ مشت و فحش می‌خورم و عذر می‌خواهم. بعد دوطرف قهر یا دعوا را می‌اندازم توی بغل هم و لب و لب یا لب و لپشان را به‌هم می‌چسبانم و به‌خیروخوشی... خودم مجروح دور می‌شوم..

   + از طرف کاشف... ; ٩:٥۱ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۳ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

دستت را که می‌گرفتم، دنیا را داشتم...

موسیقی را تو انتخاب می‌کردی. وقتی حال انتخاب داشتی یعنی حالت خوب بود. اما وای از وقتی که وارد می‌شدم، تو بودی و موسیقی نبود. خسته. خراب. پنهانی دستت می‌شدم، مغزت می‌شدم و دلخواهت را برای پخش انتخاب می‌کردم. کم‌کم یخ آب می‌شد؛ دستت به سفارش چای می‌رفت و چشمت دنبال آشنا می‌گشت. کی آشناتر از من؟! کی غیر از تو؟! دستت را که می‌گرفتم، دنیا را داشتم.

 

   + از طرف کاشف... ; ٩:٢٧ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۳ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

دلگرم‌کننده ...

یادمان رفته بود تقویم را ورق بزنیم. با اینکه اسب را می‌پرستم ولی چشم درشت اسب خرداد، یادآوری‌کننده و مایهٔ عذاب بود. حالا کفشدوزکی بر صفحهٔ تیرماه است که می‌توانم به فال نیک بگیرم. هر پروازکننده‌ای را به فال نیک می‌گیرم. چندروز پیش مورچهٔ بالدار را نماد خیر دانستم، بعد کفشدوزک تقویم و راه‌به‌راه پروانه‌های سفید و رنگارنگ باغچه‌ها را، طرقهٔ مکانیکی با آواز جادوییش، مرغ‌عشق آبی و پرندهٔ خوشخوان همیشگی درخت بیرون که این‌روزها فراموشش کرده بودم و او همچنان بوده. همچنان هست. «همچنان» وقتی اینطور قید عادت خوب می‌شود چقدر دلگرم‌کننده است!

 

 

   + از طرف کاشف... ; ٩:٢٤ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۳ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

سقف ریخته ...

چطور تبر خورده به ریشهٔ زندگیم و وبلاگ می‌نویسم! تبر خورده و بعضی را همیشه آدمی مجبور است؛ غذا و شبه‌خواب و حمام و دستشویی و کارهای خانه. کارهای خانه، نه کارهای شخصی؛ دست و دلم به هیچ‌کار شخصی نمی‌رود. وبلاگ هم برایم همه‌جوره حکم سیگار سیگاریها را دارد وگرنه می‌بینی که از در و دیوار می‌نویسم. از در و دیوار می‌نویسم که لحظه‌ای سقف ریخته را نبینم....

 

   + از طرف کاشف... ; ٩:۱٦ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۳ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

ته دل یکیمان...

دور سفره نشستیم و مثلاً داریم غذا می‌خوریم. از بشقابم که بیرون می‌آیم، نگاه گلوی بقیه می‌کنم؛ انگاری لقمه برای همه سخت پایین می‌رود، همه فرو رفته‌اند توی بشقابهایشان. از خودم بیرون می‌آیم و طناب مشترک دور گردنمان را می‌بینم که از حلقه‌ای در سقف رد شده. کافیست زیر پای یکیمان خالی شود، ته دل یکیمان.

 

   + از طرف کاشف... ; ٩:۱٠ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۳ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

اگر دل...

دلم می‌خواهد بردارم بروم آسمان بنشینم، دانه‌دانه برشان دارم، از خودمان تبعیدشان کنم. دورشان کنم به جایی که برهم‌زنندهٔ آرامش و امید ما نباشند. آخ که اگر دل و گلوی من زبانی جدا و بی‌ملاحظه داشت برای فحش و فریاد!..

   + از طرف کاشف... ; ٩:٠٥ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۳ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

شیطان...

شیطان نشسته بر بساط صبحانه و آرام لقمه برمیداشت ... 

گفتم : ظهر شده، هنوز بساط کار خود را پهن نکرده ای؟ 

بنی آدم نصف روز خود را بی تو گذرانده اند ... 

شیطان گفت : خود را بازنشسته کرده ام. پیش از موعد! 

گفتم : ... به راه عدل و انصاف بازگشته ای یا سنگ بندگی خدا به سینه 
می زنی؟ 
گفت : من دیگر آن شیطان توانای سابق نیستم. 

دیدم انسانها، آنچه را من شبانه به ده ها وسوسه پنهانی انجام میدادم 
روزانه به صدها دسیسه آشکارا انجام میدهند. 
اینان را به شیطان چه نیاز است؟ 

شیطان در حالی که بساط خود را برمیچید تا در کناری آرام بخوابد، 
زیر لب گفت: آن روز که خداوند گفت بر آدم و نسل او سجده کن، 
نمیدانستم که نسل او 
در زشتی و دروغ و خیانت، تا کجا میتواند فرا رود، 
و گرنه در برابر آدم به سجده می رفتم و میگفتم که : 
همانا تو خود پدر منی. 

روزگاریست که شیطان فریاد می زند آدمی پیدا کنید ... 
می خواهم سجده کنم!!!

   + رها شایگان ; ۱۱:۳٥ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۸ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

...

گـاهـی وقـتـا 

دلـم فـقـط سـنـگـیـنـی نـگـاهـت رو مـیـخـواد 

که زُل بـزنـی بـهـم 

و مـ ـن بـه روی خـودم نـیـارم . . .

   + رها شایگان ; ۱۱:٢۱ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۸ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

بار هستی...

 دیشب ساعت یک ونیم دو همهٔ پنجره های ساختمان آنها و بیشتر شهر تاریک بود. چراغهای اتاق او روشن بود: زرد. جلوی ساختمان آنها اتوبوسی پارک شده بود: زرد. چراغهای کم نور مهتابی وسط بلوار هم روشن بود و باران می بارید. بلوکهای جدول: سبز و سفید و تمیز و کاجها:سبز و خیس. بیرون را از پنجرهٔ تاریک نگاه می کردم که این تصویر آنجلوپولوسی را دیدم. خواستم ادامه را به همان سبک پیش ببرم؛ برق اتاقش خاموش می شود. در ساختمان باز می شود؛ خودش است. می آید. سنگ کوچکی به پنجرهٔ ما می زند. می آید می نشیند کنارم توی تاریکیها و برایش رازهایی را که قرار است به گور ببرم یکی یکی تا صبح فاش می کنم. همینقدر ساده، سخت، ممکن و محال. برق خاموش شد و هیچی. تشکم را از این ور بردم ته اتاق بخوابم؛ شده حتی سه چهارمتر دورتر از پنجره و گوش او. دورتر از همه. شاید اگر رازها گفته شود آنقدر سبک شوم که بمیرم....

   + از طرف کاشف... ; ٢:٢٠ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید...

دو روز با من باش و بگو می خواهی به زندگی برگردی یا از آن زده شوی یا می خواهی وضعیتت مثل خودم باشد؛ پیک نیک لبهٔ پرتگاه! خوب یا بد... همه اش ازم برمی آید...

   + از طرف کاشف... ; ٢:۱۸ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

جز در همین لحظه هیچ جای دیگری نیستم...

می نشینم روی چارپایهٔ کنار یخچال و پشتم را می چسبانم به کنارهٔ داغ یخچال. پاهایم لخت روی سرامیکهای سرد. آن طرف خاک روی کوهها را می بینم و این طرف بخار بساط چای را. نمی خواهم هیچ چیز دیگری، مثلاً موسیقی، به خورد این لحظه بدهم. جز در همین لحظه هیچ جای دیگری نیستم؛ همین یعنی پُر است. بروم چای!...

   + از طرف کاشف... ; ٢:۱٧ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

گاهی خنده، گاهی گریه؛ آخه این چه کاریه؟!...

 مچم را گرفته که: «گریه؟!» می گویم خمیازه کشیدم اشکم آمده. خمیازه را دید و پرسید ها! دوباره جلویش خمیازه می کشم و میمون بازی و خنده تا ببیند که خیسی چشمهایم از خمیازه های عمیق است. چه سابقهٔ خرابی دارم که آخرش گفت «برررو!» مثل آدمی که رد بخیه ای وامانده روی مچ دستش دارد؛ تکان بخورد گمان می کنند باز خیالی دارد، تکان نخورد خیال می کنند مرده....

   + از طرف کاشف... ; ٢:۱۱ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

دست وبال فراموش شدهٔ خون آلود.....

باید از جایم بلند می شدم تا کمد می رفتم! در کمد را باز می کردم و توی تاریکیها، کرم مرطوب کننده را پیدا می کردم. در کرم را باز می کردم و یک تکه روی این دست، یک تکه روی آن دست می ریختم. توی مسیر هزارکیلومتری برگشت، کرم را پخش می کردم روی خشکی دستهایم. کوه. زورم بیاید، نخواهم یک کاری را بکنم؛ می بافم و می بافم و همینقدر سنگینش می کنم... مخصوصاً که کار برای خودم باشد. حالا همزمان بگوید نصف شبی یک مشت برف از قلهٔ قاف می خواهم توی هاون بکوبم، ببین چطوری پابرهنه؟ پرواز می کنم با همین دست وبال فراموش شدهٔ خون آلود...

   + از طرف کاشف... ; ٢:٠٧ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

آدمهای چپیده تنگ هم...

عشق همیشه پر از دود و حرف نبود، پر از آدم نبود؛ آدمهای چپیده تنگ هم ِ تنها. گاهی صدای بساط چایْ موسیقی بود، گاهی صدای گرم رفیقم. سقفش از آسمان بعضی جاها حتی بلندتر بود....

   + از طرف کاشف... ; ٢:٠۳ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

از ماست که بر ماست...

 قبلاً هم همین بوده؟ موقعی که کاشف دبیرستانی مردنی تر از حالا بودم یا توی سگ لرزهٔ زمستانهای دانشگاه هم بساط همین بوده هرماه؟ درست یادم نمی آید ولی یک چیز را مطمئنم؛ آن موقعها قوی تر بودم. همه گفتند استرس و فشار. در فیزیک: «فشار بزرگی نیرویی است که به طور عمود بر یکای سطح وارد می شود.» کاربردی نیست؟! با ذره ذرهٔ جانم حسش می کنم؛ به خاطر اینکه کسی خراش برندارد با تبر به جان خود افتادن یعنی فشار. برای آدمهای دوزاری، جان مایه گذاشتن یعنی فشار... حال نوشتن ندارم که خیلی چیزها یادآوریشان هم سنگین است. اگر یخ روی دریاچه ترک خورد باید چهاردست وپا شد؛ ترفندی فلاکت بار برای کاهش نیرو -وزن خودمان- و جلوگیری از شکستن و فرورفتن. هیچی... بگویم این کلافه ای که خودش را پتوپیچ کرده کنار کولر، منم؛ شکستهٔ تبرخوردهٔ بی جان من....

   + از طرف کاشف... ; ۱:٥٩ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

گوش کن! با لب خاموش سخن می گویم..

گفت کوه فردا بی کوه. برنامهٔ کوه با برنامهٔ خواب عوض شده! خواب؛ پس دیوارهای دورم و دیوارهای سر راه نفسم برداشته نمی شود. خواب؛ پس نمی توانم حرف بزنم. می خواهم ولی گریه هم نمی کنم؛ کنج گرم و دیوارم نیست... یک کوه برف دست نخورده در من است...

   + از طرف کاشف... ; ۱:٥٧ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

به خاطر رنگ گندم....

تو تا عمر داری باید بریده نفس بکشی کاشف . باید خودت را نبخشی که چرا اصرار داشتی دست قیچی ات را ببری بین مردم و او ،مهربان، چاره ای جز تنهایی و انتخابی جز مرگ نداشت. حالا هی بگو «به خاطر رنگ گندم»...

   + از طرف کاشف... ; ۱:٥٠ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

زهوار ذهنم در رفته....

چپاندن این واقعیت در مغزم شبیه این است که بخواهم چند کمد وسیله و لباس را در چمدانی کوچک جا دهم؛ نمی گنجد. زهوار ذهنم در رفته. روزها هزاره ای می گذرد و شبها، پیر، چیزی شبیه خواب می برَدم تا صبح و بیداری آمیخته با دلشوره. با تمام این احوال امّیدوارم؛ به همین تشدید، با همین تشدید آویخته به امّیدم...

   + از طرف کاشف... ; ۱:٤٦ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

با خودم...

یک گوش شنوای بیست وچهار ساعته حتماً دهانی کمِ کم چهل وهشت ساعته گویا دارد. یک گوش شنوای بیست وچهار ساعتهٔ بی دهان می خواهم که خب... می گویم و ساکتم. می شنوم و یکریز حرف می زنم؛ با خودم....

   + از طرف کاشف... ; ۱:٤٤ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

لبخندش را نگه داشته ام...

دختر کُرد کناری همراه مادرش بود. دست کم ده روز لب به غذا نزد و خواب نبردش؛ بی مبالغه. جسمش تهران، نیمی دلش تهران پیش مادرش و نیمی سنندج بچه هایش بود. همسن وسال بودیم. زیاد حرف می زدیم. یکپارچه گره به ابرو داشت. سنگین و تمیز و شبانه اشک می ریخت؛ مثل من رسوا سر به هر شانه ای نمی گذاشت. روز آخری که شانسی دیدمش، مادرش سرپا ایستاده بود و داشتند می رفتند شهرشان؛ لبخند قشنگش را همان وقت دیدم. لبخندش را نگه داشته ام.

   + از طرف کاشف... ; ۱:٤۳ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

چطور نتوانم دلی را گرم کنم؟!...

اسکلت دستم را گذاشتم روی شانهٔ پرگوشتش و بهش گفتم درست میشه. اسکلت دستم رفت به جسمش. بعد هم نشستم توی چشمش با قطره اشک قیمتیش ریختم روی صورت و روسری و لباس و پای بی جوراب توی دمپاییش. دست باقیمانده ام به بازویش، محکم کاری کردم و گفتم دلم روشنه. وقتی تا مغز مغز استخوان جانم آتش گرفته، چطور نتوانم دلی را گرم کنم؟!...

   + از طرف کاشف... ; ۱:٤٠ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

آب در هاون کوبیدن...

مجموعهٔ گرمازدگی و سرماخوردگی بی وقت و گریهٔ دیشب، امروز انداختم. چیزی که این روزها دیده و فهمیده ام این است که آدم در نهایت ناتوانی هم عجیب می تواند؛ همان سگ جانی خودمان. بدیش این است که فقط در دل حادثه حالی آدم می شود. شرحش برای فهماندن، شبیه شرح عشقی سراندازانه و جان بازانه؛ آب در هاون کوبیدن است. سخن کوتاه! با این حال رفتم و باز آفتاب نگران، چشم به راه زمان مقرر بودم....

   + از طرف کاشف... ; ۱:۳٧ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

تنها ول شدم...

یکی گفت بروم نمازخانه دراز بکشم. رفتم. درش بسته بود. تا ظهر باز نمی شد. افتاده برگشتم دوباره روی بلوکهای سیمانی کنار باغچه. دمپاییهایم را درآوردم. چهارزانو زدم. زار زدم. جسته گریخته یادم می آید ، به هوای اینکه نمازخانه ام، رفته بود نمی دانم کجا. به گمانم آن موقع تازه تنها ول شدم...

   + از طرف کاشف... ; ۱:۳۳ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

مردانه می خواهم نبازم، نبازی......

من همانم که با یک تار مو می توانم خودم را حلق آویز کنم و به یک تار مو می توانم چنگ بزنم و بنای زندگی کنم! حالا شده آتش بزنم خودم را، می زنم در این قیرگون زندگیمان، که نور ببینی و برخیزی. مردانه می خواهم نبازم، نبازی....

   + از طرف کاشف... ; ۱:۱٩ ‎ق.ظ ; جمعه ٦ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

کاین‌همه زخم نهان هست و مجال آه نیست...

 درختی هست توی مسیر، نشانهٔ «دیگه رسیدیم». ریشه دارد. فصل گرم کمی برگ دارد. اما از یک زاویهٔ خاص که نگاهش کنی، از بریدگی روی تنه می‌بینی که از تو خورده شده و پوسته‌اش باقی است. از حالم پرسید. برای آگاهی از حالم باید درخت را می‌دید. اما آدمی نبود که بیاید تا آن‌بالا به‌خاطر دیدن درختی از یک‌زاویهٔ خاص. پس گفتم خوبم. خوبم ِ خالی....

   + از طرف کاشف... ; ۱۱:٢٤ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٢٢ خرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

من پُر از فانوسم...

دختر را می‌بینم وقت برگشتن. شبیه من است. وقتی راه می‌رود روبرو را نگاه می‌کند. حواسش پرت هست ولی پرت این‌ور و آن‌ور نیست. گفتم چشمش به روبروست ولی می‌دانم که جایی در دنیای شخصی‌اش سیر می‌کند. اگر توی راهش دیوار و درخت و آدمی باشد، بهش نمی‌خورد؛ ازش رد می‌شود. پس مایهٔ شگفتی نیست اگر برایش به شیشه بزنم و برنگردد. شبیه من است در روزهای خوب. روزهایی که قلبم همراه خون، گرما هم پخش می‌کند توی بدنم. روزهایی که بی‌دلیل لبخند می‌زنم. روزهایی که دلم به هیچی هم گرم است. ساده‌ای اگر گمان کنی به دیوار و درخت و آدمی که می‌بینی و نمی‌بینم تکیه کرده‌ایم...

 

   + از طرف کاشف... ; ۱۱:٢۱ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٢٢ خرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()
← صفحه بعد